تو این یکسال 6 ماهه که وبلاگ نویسی رو شروع کردم، این وبلاگ هر سودی که واسم نداشته بوده باشه، یه مزیت خیلی خوب واسم داشته : رفیقایی که پیدا کردم.تو این  یکسال 6 ماه وبلاگ نویسی که خیلی هم زیاد نیست به اندازه تمام عمرم دوست و رفیق پیدا کردم، دوستایی که همشونو دوست دارم، دوستانی که هرچند وقت یه بار منو شرمنده خودشون میکنن، دوستانی که با افتخار رفیقای اینترنتی صداشون میکنم دوستایی که …

از اون جناب  مهدی عزیز که لحظاتی که باش چت میکنم بهترین لحظه های اینترنت بازیمه،از آقا  خسرودهاقین عزیز که سر فرصت از ایشون هم یه تشکر مفصل میکنم، اون  دوست عزیز که از دستم ناراحت شد ولی میدونم که منو میبخشه، جناب اقای شو شتری و میثم  عزیز که همیشه حلال مشکلاتم بودن، از آقا  مهدی  که یه شب تا صبح منو در باره اوبونتو راهنمایی میکرد، از  شهرام داد گستر جان که همیشه امیدوارم میکنه و  مرا تشویق میکنه خیلی ذوستش دارم خیلی.................  خانم شاه حیدری و خدا کرمی و عظیمی عزیز که همیشه نسبت به من لطف داشتن، از صابر  جان که وقتی دیر جواب ایمیلاشو میدم، ناراحت نمیشه، از  دکترقاسمی  عزیز که سر یه مساله جالب باش آشنا شدم و   از اقای صالحی که واقعا به بنده لطف داشتن از آقا رضای گل و اورغی  جان و آقا  جانکی جان و آقا  مولوی که همیشه با کامنتاشون منو شاد کردن گرفته تا دوستان توئیتریم که کم هم نیستن ولی همشونو دوست دارم  و آقا صاحبی و  خانوم  تابیی و خانم مدیر ملک محمدی با اون آواتار مولاناییش(!!!) و همه دوستان عزیزی که الآن اسمشون یادم نیست، از همشون تشکر میکنم و همشونو دوست دارم و به دوستی باهاشون افتخار میکنم.

و یه تشکر ویژه از یه دوستان ویژه: “اقایان شو شتری و دهافین و حقی و اخوندی

این دوستان که اتفاقا یه گرافیست حرفیه، همیشه به بنده لطف داشتن و علاوه بر همه زمانایی که مزاحمشون میشدم و ایشون وقتشونو به من میدادنو چت میکردیم گرفته تا همه راهنمایی هایی که در زمینه وبلاگ نویسی به بنده داشتن و همه کارهایی که من ایشونو زحمت دادم و ایشون هم ذره ای دریغ نکردن گرفته تا این هدر جدید وبلاگم. واقعا ازش ممنون به خاطر هدری که بدون گفتن من واسم طراحی کرده، و من کاری نمیتون بکنم، جز یه تشکر ساده تو وبلاگم